วัดสบสวรรค์

สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ

การให้ธรรมะ ชนะการให้ทั้งปวง

เลขที่ ๒๔ หมู่ที่ ๘ ตำบลโพธิ์สามต้น

อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ๑๓๒๒๐

โทร. ๐-๓๕๗๑-๐๕๙๓

พระมหาสมศักดิ์ สิริวณฺโณ ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส

วัดสบสวรรค์ ตำบลโพธิ์สามต้น อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ริมฝั่งขวาแม่น้ำลพบุรี วัดนี้เป็นวัดโบราณ เก่าแก่ สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยายังเป็นราชธานี ราว พ.ศ. ๒๓๐๐ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๓๐๕ มีเนื้อที่ ๑๕ ไร่ ๒ งาน ๖๐ ตารางวา และมีธรณีสงฆ์ ๕ แปลง เนื้อที่ ๒๑ ไร่ ๑ งาน ๓๒ ตารางวา

มีเรื่องเล่ากันต่อ ๆ มาว่า เจ้าหญิงในราชวงศ์แห่งกรุงศรีอยุธยาพระองค์หนึ่ง เสด็จประพาสน่านน้ำลพบุรีโดยทางชลมารค เรือพระที่นั่งเกิดอุบัติเหตุล่มลง ด้วยกฏมณเฑียรบาลที่ว่า ใครจะแตะต้องพระวรกายเจ้าหญิงมิได้ ดังนั้น จึงไม่มีใครช่วยเหลือได้ เป็นเหตุให้เจ้าหญิงต้องสิ้นพระชนม์ชีพลงในแม่น้ำ พระศพได้ลอยมาติดอยู่ ณ ปากน้ำ เจ้าพนักงานค้นหาไปพบพระศพห่างจากที่เรือล่มราว ๔๐ เส้น ซึ่งมีราษฏรหมู่หนึ่งเรียกตนเองว่า ลาว ตั้งบ้านเรือนทำมาหากินอยู่บริเวณนั้น ราษฏรคนหนึ่งมาพบพระศพ จึงแจ้งให้เจ้าพนักงานทราบด้วยความชอบอันนี้ ราษฏรคนนั้นได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระยาท้ายน้ำ และหมู่บ้านนั้นเรียกว่า บ้านลาว มาจนทุกวันนี้ เชื้อสายของพระยาท้ายน้ำก็ยังปรากฏอยู่

ส่วนพระศพนั้น ได้อัญเชิญขึ้นถวายพระเพลิง ณ ที่ตรงนั้น และเพื่อเป็นอนุสรณ์ จึงได้

โปรดให้สร้างวัดขึ้น ณ ที่ถวายพระเพลิงพระศพ ชื่อว่า วัดศพสวรรค์ ปากน้ำตรงนั้น

ชาวบ้านเรียกกันว่า ปากน้ำประสบบ้าง พบศพ บ้าง โพสพ บ้าง ดังนี้

เมื่อ พ.ศ. ๒๓๑๐ พม่ายกทัพมารุกรานไทย ไทยได้เสียอิสรภาพแก่พม่า พม่าเอาไฟเผาปราสาราชมณเทียรสถาน วัดวาอาราม และบ้านเรือนราษฏรพินาศหมด วัดนี้ก็ถูกทำลายไปด้วย เมื่อพระเจ้ากรุงธนบุรียกทัพเข้าขับไล่พวกพม่าให้ถอยออกไปแล้ว ราษฏรที่หนีภัยสงครามครั้งนั้น ก็ทยอยกลับมาทำมาหากินอย่างเก่า และได้สร้างวัดขึ้นใหม่ แต่คงใช้พื้นที่เดิม ถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ในรัชสมัยของสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระภิรมย์ราชาฯ ซึ่งเป็นชาวบ้านม่วง ได้มาสร้างพระอุโบสถขึ้นหนึ่งหลังโดยนำเอาช่างจีนมาสร้าง เมื่อเสร็จแล้วพวกจีนเหล่านั้นไม่กลับ เข้าตั้งภูมิลำเนาอยู่ข้างวัดสิงห์ สืบเชื้อสายมาถึงปัจจุบัน และหมู่บ้านนั้นเรียกว่า บ้านเจ๊ก จนทุกวันนี้

่ ต่อมามีคหบดีคนหนึ่งชื่อ นายสน เป็นคนมั่งคั่งในสมัยนั้นได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ เพิ่ม

ขึ้นจนครบบริบูรณ์ นับว่าวัดนี้เจริญถึงขั้นที่สุดราว พ.ศ. ๒๔๔๐ แต่หลังจากนั้นมาวัดเริ่ม

ทรุดโทรมโดยลำดับ เสนาสนะก็ปรักหักพังร่อยหรอลงไปทุกทีจนถึงเกือบจะเป็นวัดร้างในช่วง พ.ศ.๒๔๕๐ เพราะสิ่งต่าง ๆ ที่เหลือยากที่จะอาศัยใช้บังแดดและฝน พระภิกษุบิณฑบาตได้ไม่พอฉัน

ครั้นกาลผ่านมาถึง พ.ศ. ๒๔๘๐ บรรดาพุทธศาสนิกชนทั้งหลายเห็นความจำเป็นของวัดว่า เป็นที่บำเพ็ญการกุศลโดยไม่ต้องไปบำเพ็ญที่วัดไกล ๆ จึงพร้อมใจกันสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดและเรียกขานว่า วัดสบสวรรค์ มาทุกวันนี้

เดิมวัดนี้มีสองคณะเรียกว่า คณะล่าง คณะบน (บัดนี้คณะบนร้างหมดแล้ว)

เจ้าอาวาสที่ พอจะลำดับได้ มีดังนี้

๑. พระอุปัชฌาย์เพ็ง

๒. พระอาจารย์หวาด

๓. พระอาจารย์จันทร์

๔. พระใบฏีกาทิม พ.ศ. ๒๔๓๗ - ๒๔๕๒

๕. พระอาจารย์หมี อินทโชติ พ.ศ. ๒๔๕๓ - ๒๔๗๒

๖. พระอาจารย์ตี๋ (รักษาการ) พ.ศ. ๒๔๗๒ - ๒๔๗๔

๗. พระอาจารย์หวาด พ.ศ. ๒๔๗๔ - ๒๔๙๒

๘. พระสวิง อคฺคปสนฺโน พ.ศ. ๒๔๙๒ - ๒๔๙๓

๙. พระอาจารย์เล็ก ปภสฺสโร พ.ศ. ๒๔๙๓ - ๒๕๐๙

๑๐. พระครูนิมมานสุนทร พ.ศ. ๒๕๐๙ - ๒๕๔๖

ปัจจุบัน มี พระมหาสมศักดิ์ สิริวณฺโณ เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส

วัดสบสวรรค์ เป็นที่บำเพ็ญกุศล และประกอบศาสนกิจตามประเพณีต่าง ๆ ของชาว

บ้านหมู่ที่ ๖ และหมู่ที่ ๗ ของตำบลโพธิ์สามต้น ชาวพุทธของวัดสบสวรรค์ได้ดูแลพระภิกษุสามเณร และอุปถัมภ์บำรุงวัดตลอดมา ได้ร่วมกันกับท่านเจ้าอาวาสและพระภิกษุสามเณรสร้างอาคารเสนาสนะที่มั่นคง แข็งแรง สวยงาม แต่เป็นที่น่าเสียดายที่บางอย่างถูกโจรกรรมไปบ้าง แต่ก็ยังมีอีกมากที่มีค่าทางภูมิปัญญาที่ควรศึกษาและสืบทอดต่อไป.